Και τι είναι τελικά η ηλικία; Ένας αριθμός..Ένας αριθμός που από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,μοστράρει περήφανος μια φορά το χρόνο πάνω στην γενέθλια τούρτα, δημιουργώντας πολλές φορές τόσο αντιφατικά συναισθήματα,άλλοτε χαράς και άλλοτε μελαγχολίας.

Μέχρι τα 18 πάσχιζες να ‘ρθει επιτέλους εκείνη η ώρα και στιγμή ,που θα μπορέσεις να φυσήξεις με περηφάνια τα κεράκια που θα επισφράγιζαν την ενηλικίωση σου. Που θα σου έδιναν το εισιτήριο για την απόλυτη ελευθερία και ανεξαρτησία και θα σου άνοιγαν το δρόμο για να κατακτήσεις το κόσμο. Είναι εκείνη η εποχή που αν θυμάσαι τα ήξερες όλα,οι γονείς σου είχαν πάντα άδικο και σίγουρα η λέξη κόπωση δεν ήταν στο λεξιλόγιο σου. Οι φίλοι ίσως ήταν το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή σου και ο χωρισμός ισοδυναμούσε με έναν μικρό θάνατο στο μυαλό σου. Όλα τόσο υπερβολικά και τόσο δραματικά!Και τα χρόνια πέρασαν.. Και συ έκλεισες τα 18 και πήρες τη ζωή στα χέρια σου,έτοιμη για όλα..

Τα χρόνια που ακολούθησαν ίσως θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε ως η “χρυσή εποχή”! Ατελείωτα ξενύχτια με την παρέα,ύπνος μέχρι το μεσημέρι, το μυαλό άδειο από σκοτούρες και έντονη η επιθυμία για να αποκτήσεις τα ΔΙΚΑ ΣΟΥ χρήματα. Βλέπεται συνήθως η πραγματική ελευθερία έρχεται όταν ξεκινάς να είσαι οικονομικά ανεξάρτητος ακόμα και αν αποφασίζεις να φας το πρώτο (μη πω και δεύτερο και τρίτο) μισθό εν μια νυκτί απλά έτσι..Επειδή μπορείς..Γιατί η ηλικία σου το επιτρέπει.

Δυστυχώς όμως ο χρόνος δεν σταματάει! Το αντίθετο θα έλεγα..Κυλάει και μάλιστα πολλές φορές χωρίς καν να το καταλάβουμε. Και ο αριθμός στην τούρτα μεγαλώνει και ένα μικρό τσίμπημα στο στομάχι σου θυμίζει ότι τα πρώτα σου άντα δεν είναι μακρυά. Ο περίγυρος συνήθως λειτουργεί καταλυτικά στο να γίνει το τσίμπημα γροθιά,ρωτώντας με κάθε ευκαιρία αν έχεις σχέση,γιατί δεν έχεις αν δεν έχεις και πότε επιτέλους θα παντρευτείς αν έχεις. Οι υποχρεώσεις αυξάνονται, η λίστα με τα πρέπει που θέλουν να σου επιβάλουν μεγαλώνει και συ πολλές φορές πελαγωμένη νιώθεις πολύ μεγαλύτερη από ότι πραγματικά είσαι.

Και τι θα πει δηλαδή η φράση μεγάλωσα; Ποιος ορίζει σε ποια ηλικία είσαι μεγάλος και σε ποια μικρός για να κάνεις ότι θέλεις; Η κοινωνία, η οικογένεια ή εμείς οι ίδιοι; Και αν δε θέλω να μεγαλώσω; Θα μου το απαγορεύσει κάποιος;  O Γερμανός συγγραφέας  Jean-Paul Richter είχε πει:”Ζήσε τη ζωή σου και ξέχασε την ηλικία σου”. 

Ήρθε ίσως η στιγμή να σταματήσουμε να βάζουμε τον εαυτό μας σε καλούπια που κάποιοι άλλοι έχουν φτιάξει για εμάς. Προφανώς δεν είσαι ούτε εσύ ούτε εγώ ο ίδιος άνθρωπος που ήμασταν πριν 10 χρόνια. Οι αντοχές σίγουρα έχουν μειωθεί και η ανέμελη καθημερινότητα έχει δώσει τη θέση της στο άγχος και τα νεύρα.Το να καταφέρεις όμως να διατηρήσεις μέσα σου ζωντανή την τρέλα και την παιδικότητα εκείνων των χρόνων δε σε καθιστά ανώριμο ή χαζοχαρούμενο. Θέσε εσύ,μόνος σου,στον εαυτό τα όρια,τους κανόνες και τα πρέπει σου. Απομάκρυνε τα στερεότυπα από τη ζωή σου και απόλαυσε με όλο σου το είναι το κάθε δευτερόλεπτο που δε θα γυρίσει πίσω.

Δε ξέρω για σας,  όμως η δική μου τούρτα φέτος θα χει ένα μεγάλο,περίτεχνο 30 και δε θα προσπαθήσω να το κρύψω ούτε με ερωτηματικό ούτε με ένα και μοναδικό κεράκι! Η επόμενη απάντηση στο πότε παντρεύομαι θα είναι όποτε θέλω και λέω το επόμενο Σαββατοκύριακο να κάνω τη νύχτα μέρα αγκαλιά με ένα κοκτέιλ. Γιατί ή νεότητα δεν έχει ηλικία!

You May Also Like