Ίσως να είναι αλήθεια τελικά αυτό που λένε: ” Όλα είναι θέμα συνήθειας!”. Ούσα εδώ και περίπου 7 μήνες ενεργό μέλος στο club των Ελληνίδων μανάδων έχω πιάσει τον εαυτό μου ουκ ολίγες φορές να συγκρίνει το τότε με το τώρα! Την πριν-γίνω-δόλια-μάνα εποχή με την τρέχα-μάνα-τρέχα περίοδο που διανύω τώρα. Είναι όντως μεγάλη η αλλαγή ή απλά όλα αυτά που ακούμε κατά καιρούς είναι υπερβολές; Πως είναι τελικά η καθημερινότητα μιας νεαρής,εργαζόμενης και γεμάτη τρέλα γυναίκας και πως μετατρέπεται όταν εκείνη αποκτήσει δική της οικογένεια;

Θα μιλήσω επί του προσωπικού! Πολλές μπορεί να ταυτιστούν..Άλλες πάλι όχι.. Εγώ απλά Θα κάνω μια αναδρομή και ταυτόχρονα μια σύγκριση της καθημερινότητας μου 2 χρόνια πριν και τώρα!

2 χρόνια πριν

7:20: Εγερτήριο! Ακριβώς 15 λεπτά πριν την αναχώρηση για τη δουλειά. Έχω κλείσει οχτάωρο και όμως καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που χτύπησε το ξυπνητήρι. Κάπου ανάμεσα σε ύπνο και ξύπνιο βάφομαι. Όχι αμάν αμάν. Ο καλός ύπνος είναι το καλύτερο μακιγιάζ!

8:00-17:00: Δουλειά! Συνομιλίες, νεύρα, επικοινωνία, δημιουργία και αλλά νεύρα. Κάπου εκεί στις 5 αναρωτιέσαι τι κακό έχεις κάνει σε τούτη τη ζωή και πρέπει κάθε μέρα να δουλεύεις; Δηλαδή εσύ γιατί να μη μπορείς απλά να κερδίσεις το τζόκερ; Ή απλά να έχεις γεννηθεί πλούσια βρε αδερφέ και να δουλεύεις όποτε σου κάνει κέφι! Κι άλλα νεύρα :-P.

17:00- Ότι ώρα θέλω: Απλά κάνω ότι θέλω. Φυσικά και δε θα μαγειρέψω γιατί who cares, θα παραγγείλουμε. Κανά δύο φορές την εβδομάδα μπορεί να το παίξω νοικοκυρά σε απόγνωση και να φτιάξω το κάτι της μου, έτσι, για να εντυπωσιάσω το αγόρι, μη με περάσει και για καμιά ακαμάτα. Μη φανταστείς τίποτα υγιεινό. Η καρμπονάρα πήγαινε σύννεφο. Ε και κάπου εκεί κοντά στις 19:00 θα γκρίνιαζα για το πόσο κουρασμένη είμαι, ετοιμοπόλεμη όμως πάντα για μια πρόσκληση σε καφέ (μάλλον τελικά δεν ήμουν τόσο :-P). Και όταν μέναμε σπίτι, λιώναμε δίχως αύριο πάνω στο καναπέ αγκαλιά με το laptop, κοιτώντας ωσάν υπνωτισμένοι την αγαπημένη μας σειρά. Αν τολμούσε κάποιος να μας διακόψει με κάνα τηλέφωνο (καμιά μαμά πχ) γινόμασταν έξαλλοι που απλά έπρεπε να πατήσουμε το pause και χάναμε λίγα λεπτά αποβλάκωσης. Μιας αποβλάκωσης που τότε για μας ήταν συνώνυμο της ξεκούρασης.

Σαββατοκύριακο

-12:00: Εγερτήριο. Βάζω 12 γιατί δε θέλαμε να χάσουμε και τελείως τη μέρα. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι βάζαμε ξυπνητήρι.Και να χάναμε τελικά καμιά ωρίτσα ακόμα από τη μέρα ήταν ok! Μετά; Βόλτες, καφές κι άλλες βόλτες.. Κανά ποτάκι το βράδυ γιατί γεράσαμε για clubing! Που και που κάποια εκδρομούλα που μας έβγαζε από τη καθημερινότητα, αλλάζαμε παραστάσεις και φυσικά θα βγάζαμε όμορφες φωτογραφίες. Ε, κάποιες φορές θέλαμε απλά να κάτσουμε σπίτι, για να ξεκουραστούμε βρε αδερφέ! Εννοείτε πως σπάνια υπήρχε κάποιο πρόγραμμα. Ότι θέλαμε, όποτε θέλαμε απλά το κάναμε!

Και κάπως έτσι κυλούσαν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες! Μέχρι να φτάσουμε στο τώρα!

Σήμερα

.……..: Εγερτήριο! Τι θες και σταθερή ώρα; Γελάει ο κόσμος! Εκείνος αποφασίζει το πότε και το πόσες φορές θα ξυπνήσεις. 8ώρο; Μισό να ψάξω το λεξικό μπας και θυμηθώ τι σημαίνει. Ας δούμε όμως τα θετικά! Δεν είσαι αναγκασμένη να ακούς πλέον τον εκνευριστικό ήχο από το ξυπνητήρι. Έχεις αποκτήσει καλύτερο, δυνατότερο και πιο εξελιγμένο μοντέλο. Εκείνο που δεν σιγεί με ένα απλό κουμπί 🙂 Αν αποφασίσεις βέβαια να προσπαθήσεις να κοιμηθείς λίγο παραπάνω εκεί, κάπου στις 6 τα ξημερώματα που θέλει να παίξει και τον φέρεις στο κρεβάτι θα πάρεις και bonus πόντους! 2-3 μελανιές σε κοιλιά και χέρια και φυσικά υπέροχες χαριτωμένες γρατζουνιές σε όλο το πρόσωπο. Ε, ξύπνησα σου λέει!!

8-17:00: Δεν έχω γυρίσει ακόμα στη δουλειά. Έχω τη πολυτέλεια να κάτσω λίγο ακόμη μαζί του. Το πρόγραμμα λοιπόν είναι κάπως έτσι: Κουδουνίστρες, τραγουδάκια, παλαμάκια, φαΐ και πάλι από την αρχή. Το φαΐ το μαγειρεύεις εσύ..Όχι η μαμά σου. Γιατί τώρα είσαι εσύ η μαμά.Και επιτέλους στα 31 μου χρόνια απαντάτε το αιώνιο ερώτημα: Πως είναι δυνατόν της μαμάς μου το ψυγείο να ήτανε πάντα γεμάτο και να μη χωρούσε τίποτα άλλο και το δικό μου μονίμως άδειο;; Κοίτα να δεις, γέμισε και το δικό μου. Φρούτα, λαχανικά, κρέατα. Και πρέπει να μαγειρέψω! Και είμαι άσχετη. Τολμώ να ξεφτιλιστώ δημόσια, εξομολογούμενη πως δεν είχα καθαρίσει κολοκυθάκι και βερίκοκο ποτέ πριν στη ζωή μου. Γελάστε ελεύθερα. Έμαθα!! Αναγκάστηκα δηλαδή. Καλά εννοείτε πως το κινητό μου είναι δίπλα μου 24/7 και η μαμά στο spead dial 1 για να απαντάει σε κάθε ανόητη ερώτηση που μου φυτρώνει στο μυαλό. Αυτό το καθαρίζουμε έτσι;; Αυτό μήπως είναι χαλασμένο;; Αυτό πόσα λεπτά το βράζουμε;; Και άλλα τέτοια μαργαριτάρια που μόνο εγώ νομίζω θα μπορούσα να ρωτήσω. Δεν πειράζει λέω στον εαυτό μου.. Θα μάθω!

Κάπως έτσι κυλάει η μέρα.. Με νέες εμπειρίες, νέα τραγουδάκια ( η μάλλον παλιά σε διάφορες διασκευές από τα ζουζούνια), με κλάματα, γέλια..Κάπου εκεί, γύρω 9 που ο μικρός έχει κοιμηθεί, αν ακόμα μπορείς να πάρεις τα πόδια σου βέβαια, λιώνεις. Όχι για πάνω από μία ώρα. Κάθε ώρα ύπνου που χάνεις πίσω δε γυρνά. Όμως ξεκλέβω λίγο χρόνο για διάβασμα, σερφάρισμα ίσως και καμιά σειρά στο Netflix.

Τα Σαββατοκύριακα δεν διαφέρουν πολύ από τις καθημερινές. Μπορεί τα ποτά το βράδυ και τα μπάνια στις θάλασσες από το Μάη να αποτελούν ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ παρελθόν όμως έχεις τουλάχιστον βοήθεια με το μικρό ώστε το λιώσιμο να παραταθεί στις 2 ίσως και 3 ώρες. Στο τσακίρ κέφι κάνω και beaute. Αν αποφασίσουμε άτα ας πούμε ότι κάνουμε μια μικρή μετακόμιση. Ρούχα, πάνες, φαγητό, παιχνίδια κτλ κτλ (και πιστέψτε τα κτλ είναι πολλά 😛 )

Αν με ρωτάς ποια από τις δύο ρουτίνες προτιμώ θα σου πω ότι είμαι ευγνώμων που έζησα και χόρτασα τη πρώτη με τα ξενύχτια στα ποτά, τις βόλτες και τις ατελείωτες ώρες βαρεμάρας στο καναπέ για να εκτιμήσω ακόμη περισσότερο τούτη δω. Και αν σου φαίνονται βουνό και νομίζεις ότι με ένα παιδί τελειώνει η ζωή σου θα σου πω ότι ένα; ολόκαίνουργιος κόσμος ανοίγεται μπροστά σου. Έτοιμος να τον ανακαλύψεις, να τον ζήσεις μέχρι να έρθει ο επόμενος που θα σε βγάλει από τη ρουτίνα του τώρα και θα δημιουργήσει μια νέα! Μη ξεχνάς: Κάθε μέρα που περνά πίσω δε γυρνά!

Μέχρι να τα ξαναπούμε take care!

-Χοχο


You May Also Like