Δε θα το κρύψω πως είμαι φανατική οπαδός του φθινοπώρου. Άλλωστε δε χάνω ευκαιρία να το διατυμπανίζω  σε πολλά άρθρα τούτου εδώ του blog. Υπάρχει όμως κάτι, μια σουβλιά, κάθε φορά που το καλοκαίρι φθάνει στο τέλος του, σαν ένα τσίμπημα στο στομάχι. Βλέπεται η απέραντη αγάπη μου για τη θάλασσα και το συναίσθημα αποχωρισμού μας για άλλους 9 μήνες είναι ίσως και ο μοναδικός λόγος για το αίσθημα θλίψης  που άλλο ένα καλοκαίρι έφθασε στο τέλος του!

Το δέσιμο μου με τη θάλασσα ξεκινάει από τη παιδική ηλικία όταν ούσα μόλις στα πρώτα χρόνια της ζωής μου, πλατσούριζα ώρες ατελείωτες (όπως και τα περισσότερα παιδιά σε αυτή την ηλικία) και ο μόνος τρόπος να με βγάλουν από κει μέσα ήταν με φωνές και κλάματα. Και ενώ όσο τα χρόνια προχωρούν και η αγάπη των περισσοτέρων για τη θάλασσα συνιστάται στο να την ατενίζουν ώρες ατελείωτες από τη στεριά, εμένα η λατρεία μου μεγάλωνε και ωσάν ένα μικρό παιδί συνεχίζω να ξοδεύω τις ίδιες (μη πω και περισσότερες) ώρες μέσα στη θάλασσα, ευτυχισμένη που εκείνη σβήνει με μιας όλα μου τα προβλήματα.

Δεν είναι λίγες οι φορές που μετρώ αντίστροφα τις μέρες και τις ώρες που με χωρίζουν από τη στιγμή που θα μπορέσω και πάλι να χαθώ στο απέραντο γαλάζιο και δε σας κρύβω, πως ένα γλυκό χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μου όταν έρχεται επιτέλους εκείνη η μέρα που οι υποχρεώσεις μου μπαίνουν στην άκρη και τρέχω ανέμελη σαν πιτσιρίκι για την επόμενη βουτιά. Όπως ο κάθε άνθρωπος βέβαια, όταν έχεις κάτι συνέχεια σιγά σιγά το βαριέσαι.. Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, φτάνει το τέλος του καλοκαιριού και εγώ σαν μια γνήσια γοργόνα (παρακαλώ να λείπουν τα γέλια) αποχαιρετώ με το δικό μου τρόπο τη θάλασσα!

Είναι ένα ας πούμε ένα τελετουργικό που ακολουθώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη από που ακριβώς ξεφύτρωσε αυτή η συνήθεια. Σε πολλούς πολύ πιθανό να ακουστεί παιδικό, αλλά τι να κάνουμε..That’s me.. Ένα παιδί εγκλωβισμένο σε μια almost 30 γυναίκα (αποδέξου και συ το παιδί που κρύβεις μέσα σου! Δεν είναι κακό 😉 ).

Έρχεται λοιπόν η ώρα για το τελευταίο μπάνιο. Γνωρίζω συνήθως ότι είναι το τελευταίο, γιατί είμαι από κείνους τους ανθρώπους που μετά τις 20 περίπου Αυγούστου σταματώ τα καλοκαιρινά μπάνια. Διαλέγω μια σχετικά ήσυχη παραλία και κολυμπάω μέχρι να βρεθώ σε ένα σημείο ήσυχο, χωρίς πολύ κόσμο γύρω μου (αν είναι δυνατόν και κανέναν γύρω μου). Ξαπλώνω ανάσκελα στο νερό και αφήνω τον εαυτό μου να ταξιδέψει σε όλες εκείνες τις όμορφες στιγμές που πέρασα το συγκεκριμένο καλοκαίρι (πάτα delete στα δυσάρεστα). Αφού έχει απλωθεί η ηρεμία σε όλο μου το κορμί, παίρνω μια βαθιά ανάσα και βουτάω στο βυθό της θάλασσας. ” Αντίο, γλυκιά μου θαλασσίτσα”, επαναλαμβάνω ξανά και ξανά από μέσα μου. “Θα ιδωθούμε και πάλι του χρόνου! Σ’αγαπώ!” . Βγαίνω στην επιφάνεια, ανοίγω τα μάτια και κοιτώντας των ουρανό εύχομαι δυνατά καλό χειμώνα ( εγώ είμαι η τρελή της παραλίας που μιλάει μόνη της 😉 ).

Και μόνο η διαδικασία μου προσφέρει ένα συναίσθημα γαλήνης και απόλυτης ευτυχίας.Γλυκός; Ανώριμος; Ίσως και παιδικός..Αυτός όμως είναι ο δικός μου, μοναδικός τρόπος για να κλείσει το κεφάλαιο καλοκαίρι! Εσύ αλήθεια πως αποχαιρετάς το δικό σου;

 

 

 

 

You May Also Like